Mirror into a mirror.

•Δεκέμβριος 12, 2014 • Σχολιάστε

Έτσι το θέλησε πολλές φορές η αλαζονεία μου και ο υπέρογκος ναρκισσισμός μου..
Να δω τον κόσμο σαν καθρέφτισμα, σαν έναν απλό αντικατοπτρισμό αυτού που υπάρχει μέσα μου.
Έτσι θέλησε πολλές φορές και η ταπεινότητά μου, για να είμαι ειλικρινής..
Να θεωρήσει τους καημούς σαν μάθημα, σαν μια αντανάκλαση μιας δικής μου ατέλειας, να δώσει νόημα σε όλα τα προβλήματα.
Έτσι πορεύτηκα πολλές φορές χωρίς να δώσω σημασία, απέφυγα πολλούς ενοχλητικούς ανθρώπους, ασχολήθηκα επιμελώς με τη δική μου εξίσωση.
Δεν εκδικήθηκα ποτέ.. Ανέλαβα την ευθύνη των πράξεων μου, ανέλαβα την ευθύνη ακόμα και γι’αυτά που συμπτωματικά μου συνέβησαν. Και ένιωσα μεγάλη μοναξιά.

Γιατί τα μάτια σου ήταν ένας καθρέφτης μέσα στον καθρέφτη.

Advertisements

Να είσαι πάντα ο εαυτός σου

•Νοέμβριος 20, 2013 • Σχολιάστε

Σήμερα το σύμπαν ήταν μια ψευδαίσθηση δημιουργημένη από το μυαλό μου, μα έφτασε στο τέλος της όταν θέλησα να κάνω κακό στον εαυτό μου, αυτή η ψευδαίσθηση ότι το σύμπαν είναι ψευδαίσθηση που φτιάχνεται χάρη στον εαυτό μου. Μα πως γίνεται Εαυτέ μου να μην αγαπάς τον εαυτό σου? αναρωτήθηκε ο εαυτός μου που μόλις πόνεσε χώρισε τον εαυτό του από τον Εαυτό του. Δεν υπάρχει Εαυτός αποκρίθηκε στον εαυτό του ο εαυτός που έχασε τον Εαυτό που έπλασε από τον εαυτό του. Κι όταν έχασε τον εαυτό του γονάτισε πιστεύοντας τον Εαυτό του.

Στο δια ταύτα ένας θυληκός εαυτός αρνήθηκε τον εαυτό μου. Τάχα ήμασταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο από τον Εαυτό μου, αλλά αυτή ισχυρίζεται πως ακούει τον Εαυτό της και πως δεν της παίζει ύπουλα παιχνίδια ο εαυτός της. Αυτό στ’ αλήθεια με κάνει και χάνω τον Εαυτό μου και με βάζει να πιστεύω ότι υπάρχουν πολύ Εαυτοί.

Τελικά προσπαθώ να είμαι πάντα ο εαυτός μου.

Να σας περιγράψω κάτι.

•Μαρτίου 2, 2013 • Σχολιάστε

Δύο states of mind στην επικοινωνία.

Στο πρώτο προσπαθείς να δώσεις αντικειμενική υπόσταση στα λόγια σου. Καθώς προσπαθείς να μεταφέρεις τα νοήματα που θες στον άλλο, ψυχικά απομακρύνεσαι από τα βαθύτερα και πιο έντονα βιωμένα κομμάτια του εαυτού σου, υπάρχει μια διέγερση κάπου στην κεφαλή του κεφαλιού σου και στη συνέχεια επέρχεται μια αίσθηση κενού, με λίγη ζαλάδα, ενώ η οποιαδήποτε πληροφορία από το σώμα σου καταφθάνει σε χαμηλή συχνότητα και πολλές φορές παρατηρείται μια έλλειψη αρμονίας μεταξύ αυτού που αισθάνεσαι, αυτού που λες κι αυτού που κάνεις, ενώ ταυτόχρονα το κεφάλι προσπαθεί να σου επιβάλλει κάποιο σκοπό, ο οποίος συνήθως είναι συνδεδεμένος με ένα κοινωνικό πρέπει. Ιν δις στέητ οφ μάιντ, είμαστε άτομα και η αλήθεια βρίσκεται από το μέσο όρο των ‘συστατικών’ των ατόμων, δια της αφαίρεσης, μια αφαίρεση η οποία αφού ξεχάσουμε την αρχική της προέλευση, τα άτομα, στέκεται από πάνω μας σαν μια μεγάλη κενή φούσκα, από την οποία δανειζόμαστε με τόκο τα όποια  νοήματά μας και η υποκειμενικότητα συλλαμβάνεται με εμπορικά κριτήρια, αναλόγως με το ποια νοήματα επιλέγει ο καθένας να δανειστεί από την πηγή των αυτοαναφορικών θεωριών. Ο  κόσμος είναι ένα Μάτριξ, μια συλλογή αποκομμένων δικτύων που συναντιέται σε μια γιγάντια κεντρική μονάδα και καθορίζεται από αυτήν.

Δερ ιζ ενάδερ στέητ οφ μάιντ δόου. Επιλέγεις να αφουγκραστείς όλες σου τις αισθήσεις. Για λίγο αγκαλιάζεις την αλήθεια του θανάτου. Επιλέγεις να αφεθείς. Έτσι κι αλλιώς είναι αναπόφεκτο. Επιλέγεις να αφήσεις ένα Κάτι, αγνώστου προελεύσεως, ίσως ο ίδιος σου ο εαυτός, ίσως κάτι Ανώτερο, να σου μιλήσει. Δεν υπάρχει κανένας άλλος σκοπός πέρα από το πως θα νιώσεις καλύτερα. Ένα καλύτερα αγιότερο από πάσης φύσης αυτοθυσία. Κάποιες φορές σου μιλάει το στομάχι, άλλοτε το συκώτι. Μπορεί να σου πουνε να αγκαλιάσεις κάποιον. Αν δε φοβηθείς την αποτυχία, συνήθως θα πετύχεις, αλλά μόλις σκεφτείς έτσι, ωφελιμιστικά χάνεις αυτή τη διάσταση. Οι λέξεις πλέον δεν είναι παρά ήχοι που τοποθετείς τον ένα δίπλα στον άλλο για να προκαλέσεις και να μεταδώσεις αυτήν την εσωτερική αίσθηση. Ο στόχος είναι πλέον το παιχνίδι, το γίγνεσθαι, τα βλέμματα, οι κινήσεις. Δεν υπάρχει ΤΕΛΟΣ. Αγκαλιάζεις τη μόνη αλήθεια που μπορείς να είσαι ειλικρινής μαζί της. Την αλήθεια του κορμιού σου. Η οποία λέει το εξής. Ο κόσμος είναι ΈΝΑΣ. (Ίσως αυτό βέβαια να μην είναι παρά η ενότητα του ίδιου μας του εαυτού.)

Ο κόσμος είναι ΕΝΑΣ. Και βιώνει τον εαυτό του υποκειμενικά, μέσα από εμάς. Όσο πιο βαθιά βουτάμε στην ψυχή μας προς τα μέσα, όσο πιο λεπτά αφουγκραζόμαστε το γεμάτο ενοχή σώμα μας, όσο πιο πολύ αποηθικοποιούμαστε, τόσο καλύτερα βλέπουμε προς τα έξω. Τόσο πιο έντονες οι γραμμές στους γερασμένους κορμούς των δέντρων, τόσο πιο άμεση η επαφή μεταξύ των ανθρώπων. Γίνεται ο πόλεμος παιχνίδι κι ο έρωτας ζωή.

 

»Ένας και κοινός είναι ο κόσμος για τους ξυπνητούς. Οι κοιμισμένοι ζούνε ο καθένας στο δικό του κόσμο.» Ηράκλειτος

Καρτεργαριά

•Μαρτίου 2, 2013 • Σχολιάστε

Η υγρασία γαργαλούσε εκνευριστικά το σιδηρόδρομο ραμμάτων που έχει χαραχτεί στο κορμί μου, με διαδρομή από το στέρνο μέχρι τις παρυφές των αρχιδότριχών μου. Καθόμουν σε ένα παγκάκι και περίμενα. Συλλογιζόμουν πόσες ώρες έχω περιμένει στη ζωή μου. Ποτέ δεν ήμουν προνοητικός. Ίσως κάποτε να υπήρξα ή να γίνομαι υπερνοητικός. Καθώς η ώρα περνούσε, άρχισα να συμβιβάζομαι με την ελαττωματική, ιδιοφυή φύση μου. Πάντα λάτρευα τις ώρες που ήμουν υποχρεωμένος να μην έχω τίποτα να κάνω, όπως τα ταξίδια με τα τρένα. Βλέπετε αυτός ήταν ο λόγος που δε μπορούσα να κρατήσω κακία σε κάποιον που με έβγαζε εκτός προγράμματος ή που αναποδογύριζε τα σχέδια ή τα πλάνα. Αυτός ήταν κι ο λόγος για τον οποίο με αθωότητα, ποτέ δεν πήρα στα σοβαρά οποιαδήποτε σύμβαση, συμφωνία, ο λόγος για τον οποίο όντας για λίγο καθηγητής, τηρούσα άνετα ένα ακαδημαικό 45λεπτο. Ο χρόνος που αφιερώνεις στο να περιμένεις κάποιον είναι ανάλογος του κύρους του είπε ένας φίλος. Αν είναι έτσι αυτό είναι η απόδειξη της άκρας αριστοκρατικής φύσης μου. Ο φίλος νίτσε βέβαια είπε πως όποιος δε φροντίζει για την επιβίωση του ή επειδή δε θυμάμαι τι ακριβώς είπε, εγώ κατάλαβα ότι εννοούσε πως όποιος δε μπορεί να ζήσει προνοώντας για το μέλλον, σχεδιάζοντάς το, είναι παιδιάστικος και κάπου αλλού θυμάμαι ότι έλεγε πως η διαφορά του ανθρώπου από το ζώο είναι κάτι τέτοιο, αλλά ο καργιόλης είχε καβατζώσει αναπηρική σύνταξη και την έπεφτε και έγραφε. Οπότε ναι, ίσως είμαι απλά ένα κακομαθημένο παιδαρέλι.. που πάντα περιμένει.. το χιόνι που θα κλείσει τους δρόμους το χειμώνα για να χάσουμε σχολείο, ένα σεισμό για να μπούμε όλοι κάτω από τα θρανία και να βγούμε στην αυλή, τον καθηγητή που λείπει, τη φάρσα από τους μαθητές της δίπλα τάξης που θα έρθουν σύσσωμοι από το τμήμα μας.. Αργότερα μεγάλωσα, ήρθε  το λύκειο. Κάναμε και κατάληψη. Ήταν 3 εβδομάδες, μια μαύρη τρύπα στο χωροχρονικό συνεχές της ζωής μου. Το μόνο που τοποθέτησε αυτά τα βιώματα σε μια ιστορική ορίζουσα, είναι ότι άρχισαν και τελείωσαν σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Καθ’όλη τη διάκρεια όμως ο χρόνος είχε σίγουρα παραμορφωθεί, διασταλλεί όσον αφορά τη διάρκεια των βιωμάτων, μιας και κρατούσαν αιώνες, μα συσταλλεί όσον αφορά το πόσο γρήγορα η ονειρική αυτή πραγματικότητα πέταξε μακριά. Ύστερα ακολούθησαν κι άλλες τέτοιες εμπειρίες. Και ακολούθησαν και άλλες περίοδοι πλήξης, που προσπαθούσα να καταλάβω αν το είναι μου ήταν προιόν εξέλιξης ή εκφυλισμού. Πάντως αυτό που κατάλαβα είναι πως όπως κι αν έχει θα είναι δύσκολα. Αλλά ξέχασα να σας πω. Τότε στην κατάληψη κατάλαβα ότι η κατάληψη είναι αυτοσκοπός. Δε μπορεί να έχει αιτήματα ή σκοπό σύντροφοι και συντρόφισσες. Δε θα πω το γιατί, όποιος το έχει ζήσει το έζησε.

Πίσω στο παγκάκι, μετά μεταφέρθηκα στο Κιλκίς, την πιο αδιάφορη πόλη της ευρώπης σύμφωνα με μια άτυπη ψηφοφορία. Μια πόλη που συνδέθηκε πολύ έντονα με τα πρώτα μου φλερτ με το χάος και την αταξία, όταν στους πρόποδες της εφηβίας μου σουλατσάριζα με τις ώρες και άρχισα να γεύομαι τη μυστικιστική γεύση του ξημερόματος και του αυγερινού, άστρου συνδεδεμένου με τον Εωσφόρο, προάγγελος του ερχομού του ηλίου κι ενός  καινούριο ξεκινήματος. Λάτρεψα την αναζωογονητική δροσιά, τις ραγδαία μεταβαλλόμενες μεταπτώσεις των χρωμάτων του ουρανού, τη μυρωδιά μιας γέννας που προσφέρει η φύση στον εαυτό της, χαρίζοντας της μια καινούρια μέρα. Ίσως και να είμαι ένας αντίστροφος άγιος, ένας ανάποδος ασκητής. Δεν είναι τυχαίο άλλοστε που στα μοναστήρια ξυπνάν από τις 4-5. Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν πάντα περίμενα να αγκαλιάσω αυτήν την ώρα πριν αφεθώ να με πάρει ο ύπνος. Και πόσο με εκνευρίζει το όνομα της χρυσής αυγής που ιδιοποιείται αυτό το μεγάλο καθημερινό θαύμα.

Έφτασα στο Κιλκίς, μπήκα στο μπαρ. Ήταν εκεί οι καλύτεροι που θα μπορούσαν να ήταν. 3 φίλοι και 3 φίλες ηλικίας από 21 μέχρι 41. Με αγκαλιάσαν σφιχτά για ακόμα μια φορά και θλιβερά διαπίστωσαν ότι δεν έχω βάλει σε τάξη τη ζωή μου όπως αυτοί. Γρήγορα το ξεπέρασαν όμως. Δε θα μπορούσε να τους αγγίξει άλλοστε, με βλέπουν μια φορά το μήνα. Ύστερα με κέρασαν 2 μπύρες+ 2 που με κέρασε η θεία μου+1 που πλήρωσα+1 στο παγκάκι=6. Περάσαμε όμορφα, νομίζω ότι με συμπαθούν, μιας και έχω χιούμορ και χορεύω κιόλας έξαλα κάποιες φορές.

Ήταν ακόμη μια όμορφη μέρα παράδοσης μου στο χάος. Και το ερώτημά παραμένει. Τι πρέπει να κάνω? Να παραδοθώ μια και καλή ή να κλείσω αυτό το πορτάκι που με συνδέει με το άχρονο, ά-λογο, εκστατικό αυτό κάτι?

Προσευχή

•Φεβρουαρίου 27, 2013 • Σχολιάστε

Χαρά, αγάπη, ευτυχία, ελευθερία

Κόρη της αιωνιότητας

Μεγάλη ακατανόμαστη

Καμία λέξη δε μπόρεσε ποτέ να σε αποθανατήσει

Γιατί είσαι η ίδια η ζωή και η πηγή της

 

Θεέ, Παντοδύναμε,Τέλειε

Υιέ και Πατέρα του Εαυτού σου

Θεέ,Χαρά,Καλό,Αγάπη,Μητέρα

Ή υπέροχο τίποτα

Εσύ που τρέφεσαι από τον εαυτό σου

Και μόνο τον εαυτό σου ποθείς

Κάνε μου τη χάρη την υπόμενη φορά

Που θα καβαλήσεις το φθαρτό μου γίγνεσθαι

Να μην αφήσεις ίχνη αιωνιότητας στο φθαρτό μου σώμα

Ή αλλιώς σε παρακαλώ, Άχρονη Παρουσία

Να εμφανίζεσαι ΣΥΧΝΟΤΕΡΑ

•Φεβρουαρίου 14, 2013 • Σχολιάστε

Αυτόν τον καιρό πέρασα καιρό με μια φίλη. Μου είπε να είμαστε φίλοι. Μα πως γίνεται να αγκαλιάζεις κάποιον και να τον φιλάς και να τον θεωρείς εχθρό σου? Συνεχώς με διώχνει και θέλει να περνάει χρόνο μόνη. Μάλλον δεν έχει καταλάβει πόσες στρώσεις μοναχικότητας μπαίνουν μαζί μου στο δωμάτιό της. Με διώχνει από την πόρτα, αλλά πάλι καλά η είσοδος είναι απ’τα μάτια.

Μήνυμα προς τους συντρόφους

•Νοέμβριος 21, 2012 • Σχολιάστε

Μη φοβάσαι άνθρωπότητα

Οι πόνοι σου πόνοι γέννας

Ενός καινούριου κόσμου που κυοφορείς

 

Μη φοβάστε ενάρετοι μου σύντροφοι

Εραστές της ελευθερίας

Τα βάσανα σας κυλίδες του φλαιγόμενου ηλίου

Θα κατακάψουν την ασκήμια του γερασμένου τούτου κόσμου

 

Μη φοβάσαι φίλε μου

Ο θάνατός σου θα σηματοδοτήσει μια καινούρια ζωή

Τα πάντα ρει, αυτή είναι η βούλησή Του

 

Ας πλάσουμε τη ζωή μας κατ’εικόνα του μέλλοντός μας

Κι ας μας ακολουθήσει όποιος θέλει

Το πλοίο έχει σαλπάρει και δεν υπάρχει πια γυρισμός