Να σας περιγράψω κάτι.

Δύο states of mind στην επικοινωνία.

Στο πρώτο προσπαθείς να δώσεις αντικειμενική υπόσταση στα λόγια σου. Καθώς προσπαθείς να μεταφέρεις τα νοήματα που θες στον άλλο, ψυχικά απομακρύνεσαι από τα βαθύτερα και πιο έντονα βιωμένα κομμάτια του εαυτού σου, υπάρχει μια διέγερση κάπου στην κεφαλή του κεφαλιού σου και στη συνέχεια επέρχεται μια αίσθηση κενού, με λίγη ζαλάδα, ενώ η οποιαδήποτε πληροφορία από το σώμα σου καταφθάνει σε χαμηλή συχνότητα και πολλές φορές παρατηρείται μια έλλειψη αρμονίας μεταξύ αυτού που αισθάνεσαι, αυτού που λες κι αυτού που κάνεις, ενώ ταυτόχρονα το κεφάλι προσπαθεί να σου επιβάλλει κάποιο σκοπό, ο οποίος συνήθως είναι συνδεδεμένος με ένα κοινωνικό πρέπει. Ιν δις στέητ οφ μάιντ, είμαστε άτομα και η αλήθεια βρίσκεται από το μέσο όρο των ‘συστατικών’ των ατόμων, δια της αφαίρεσης, μια αφαίρεση η οποία αφού ξεχάσουμε την αρχική της προέλευση, τα άτομα, στέκεται από πάνω μας σαν μια μεγάλη κενή φούσκα, από την οποία δανειζόμαστε με τόκο τα όποια  νοήματά μας και η υποκειμενικότητα συλλαμβάνεται με εμπορικά κριτήρια, αναλόγως με το ποια νοήματα επιλέγει ο καθένας να δανειστεί από την πηγή των αυτοαναφορικών θεωριών. Ο  κόσμος είναι ένα Μάτριξ, μια συλλογή αποκομμένων δικτύων που συναντιέται σε μια γιγάντια κεντρική μονάδα και καθορίζεται από αυτήν.

Δερ ιζ ενάδερ στέητ οφ μάιντ δόου. Επιλέγεις να αφουγκραστείς όλες σου τις αισθήσεις. Για λίγο αγκαλιάζεις την αλήθεια του θανάτου. Επιλέγεις να αφεθείς. Έτσι κι αλλιώς είναι αναπόφεκτο. Επιλέγεις να αφήσεις ένα Κάτι, αγνώστου προελεύσεως, ίσως ο ίδιος σου ο εαυτός, ίσως κάτι Ανώτερο, να σου μιλήσει. Δεν υπάρχει κανένας άλλος σκοπός πέρα από το πως θα νιώσεις καλύτερα. Ένα καλύτερα αγιότερο από πάσης φύσης αυτοθυσία. Κάποιες φορές σου μιλάει το στομάχι, άλλοτε το συκώτι. Μπορεί να σου πουνε να αγκαλιάσεις κάποιον. Αν δε φοβηθείς την αποτυχία, συνήθως θα πετύχεις, αλλά μόλις σκεφτείς έτσι, ωφελιμιστικά χάνεις αυτή τη διάσταση. Οι λέξεις πλέον δεν είναι παρά ήχοι που τοποθετείς τον ένα δίπλα στον άλλο για να προκαλέσεις και να μεταδώσεις αυτήν την εσωτερική αίσθηση. Ο στόχος είναι πλέον το παιχνίδι, το γίγνεσθαι, τα βλέμματα, οι κινήσεις. Δεν υπάρχει ΤΕΛΟΣ. Αγκαλιάζεις τη μόνη αλήθεια που μπορείς να είσαι ειλικρινής μαζί της. Την αλήθεια του κορμιού σου. Η οποία λέει το εξής. Ο κόσμος είναι ΈΝΑΣ. (Ίσως αυτό βέβαια να μην είναι παρά η ενότητα του ίδιου μας του εαυτού.)

Ο κόσμος είναι ΕΝΑΣ. Και βιώνει τον εαυτό του υποκειμενικά, μέσα από εμάς. Όσο πιο βαθιά βουτάμε στην ψυχή μας προς τα μέσα, όσο πιο λεπτά αφουγκραζόμαστε το γεμάτο ενοχή σώμα μας, όσο πιο πολύ αποηθικοποιούμαστε, τόσο καλύτερα βλέπουμε προς τα έξω. Τόσο πιο έντονες οι γραμμές στους γερασμένους κορμούς των δέντρων, τόσο πιο άμεση η επαφή μεταξύ των ανθρώπων. Γίνεται ο πόλεμος παιχνίδι κι ο έρωτας ζωή.

 

»Ένας και κοινός είναι ο κόσμος για τους ξυπνητούς. Οι κοιμισμένοι ζούνε ο καθένας στο δικό του κόσμο.» Ηράκλειτος

Advertisements

~ από legendofdarkness στο Μαρτίου 2, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: