Καρτεργαριά

Η υγρασία γαργαλούσε εκνευριστικά το σιδηρόδρομο ραμμάτων που έχει χαραχτεί στο κορμί μου, με διαδρομή από το στέρνο μέχρι τις παρυφές των αρχιδότριχών μου. Καθόμουν σε ένα παγκάκι και περίμενα. Συλλογιζόμουν πόσες ώρες έχω περιμένει στη ζωή μου. Ποτέ δεν ήμουν προνοητικός. Ίσως κάποτε να υπήρξα ή να γίνομαι υπερνοητικός. Καθώς η ώρα περνούσε, άρχισα να συμβιβάζομαι με την ελαττωματική, ιδιοφυή φύση μου. Πάντα λάτρευα τις ώρες που ήμουν υποχρεωμένος να μην έχω τίποτα να κάνω, όπως τα ταξίδια με τα τρένα. Βλέπετε αυτός ήταν ο λόγος που δε μπορούσα να κρατήσω κακία σε κάποιον που με έβγαζε εκτός προγράμματος ή που αναποδογύριζε τα σχέδια ή τα πλάνα. Αυτός ήταν κι ο λόγος για τον οποίο με αθωότητα, ποτέ δεν πήρα στα σοβαρά οποιαδήποτε σύμβαση, συμφωνία, ο λόγος για τον οποίο όντας για λίγο καθηγητής, τηρούσα άνετα ένα ακαδημαικό 45λεπτο. Ο χρόνος που αφιερώνεις στο να περιμένεις κάποιον είναι ανάλογος του κύρους του είπε ένας φίλος. Αν είναι έτσι αυτό είναι η απόδειξη της άκρας αριστοκρατικής φύσης μου. Ο φίλος νίτσε βέβαια είπε πως όποιος δε φροντίζει για την επιβίωση του ή επειδή δε θυμάμαι τι ακριβώς είπε, εγώ κατάλαβα ότι εννοούσε πως όποιος δε μπορεί να ζήσει προνοώντας για το μέλλον, σχεδιάζοντάς το, είναι παιδιάστικος και κάπου αλλού θυμάμαι ότι έλεγε πως η διαφορά του ανθρώπου από το ζώο είναι κάτι τέτοιο, αλλά ο καργιόλης είχε καβατζώσει αναπηρική σύνταξη και την έπεφτε και έγραφε. Οπότε ναι, ίσως είμαι απλά ένα κακομαθημένο παιδαρέλι.. που πάντα περιμένει.. το χιόνι που θα κλείσει τους δρόμους το χειμώνα για να χάσουμε σχολείο, ένα σεισμό για να μπούμε όλοι κάτω από τα θρανία και να βγούμε στην αυλή, τον καθηγητή που λείπει, τη φάρσα από τους μαθητές της δίπλα τάξης που θα έρθουν σύσσωμοι από το τμήμα μας.. Αργότερα μεγάλωσα, ήρθε  το λύκειο. Κάναμε και κατάληψη. Ήταν 3 εβδομάδες, μια μαύρη τρύπα στο χωροχρονικό συνεχές της ζωής μου. Το μόνο που τοποθέτησε αυτά τα βιώματα σε μια ιστορική ορίζουσα, είναι ότι άρχισαν και τελείωσαν σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Καθ’όλη τη διάκρεια όμως ο χρόνος είχε σίγουρα παραμορφωθεί, διασταλλεί όσον αφορά τη διάρκεια των βιωμάτων, μιας και κρατούσαν αιώνες, μα συσταλλεί όσον αφορά το πόσο γρήγορα η ονειρική αυτή πραγματικότητα πέταξε μακριά. Ύστερα ακολούθησαν κι άλλες τέτοιες εμπειρίες. Και ακολούθησαν και άλλες περίοδοι πλήξης, που προσπαθούσα να καταλάβω αν το είναι μου ήταν προιόν εξέλιξης ή εκφυλισμού. Πάντως αυτό που κατάλαβα είναι πως όπως κι αν έχει θα είναι δύσκολα. Αλλά ξέχασα να σας πω. Τότε στην κατάληψη κατάλαβα ότι η κατάληψη είναι αυτοσκοπός. Δε μπορεί να έχει αιτήματα ή σκοπό σύντροφοι και συντρόφισσες. Δε θα πω το γιατί, όποιος το έχει ζήσει το έζησε.

Πίσω στο παγκάκι, μετά μεταφέρθηκα στο Κιλκίς, την πιο αδιάφορη πόλη της ευρώπης σύμφωνα με μια άτυπη ψηφοφορία. Μια πόλη που συνδέθηκε πολύ έντονα με τα πρώτα μου φλερτ με το χάος και την αταξία, όταν στους πρόποδες της εφηβίας μου σουλατσάριζα με τις ώρες και άρχισα να γεύομαι τη μυστικιστική γεύση του ξημερόματος και του αυγερινού, άστρου συνδεδεμένου με τον Εωσφόρο, προάγγελος του ερχομού του ηλίου κι ενός  καινούριο ξεκινήματος. Λάτρεψα την αναζωογονητική δροσιά, τις ραγδαία μεταβαλλόμενες μεταπτώσεις των χρωμάτων του ουρανού, τη μυρωδιά μιας γέννας που προσφέρει η φύση στον εαυτό της, χαρίζοντας της μια καινούρια μέρα. Ίσως και να είμαι ένας αντίστροφος άγιος, ένας ανάποδος ασκητής. Δεν είναι τυχαίο άλλοστε που στα μοναστήρια ξυπνάν από τις 4-5. Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν πάντα περίμενα να αγκαλιάσω αυτήν την ώρα πριν αφεθώ να με πάρει ο ύπνος. Και πόσο με εκνευρίζει το όνομα της χρυσής αυγής που ιδιοποιείται αυτό το μεγάλο καθημερινό θαύμα.

Έφτασα στο Κιλκίς, μπήκα στο μπαρ. Ήταν εκεί οι καλύτεροι που θα μπορούσαν να ήταν. 3 φίλοι και 3 φίλες ηλικίας από 21 μέχρι 41. Με αγκαλιάσαν σφιχτά για ακόμα μια φορά και θλιβερά διαπίστωσαν ότι δεν έχω βάλει σε τάξη τη ζωή μου όπως αυτοί. Γρήγορα το ξεπέρασαν όμως. Δε θα μπορούσε να τους αγγίξει άλλοστε, με βλέπουν μια φορά το μήνα. Ύστερα με κέρασαν 2 μπύρες+ 2 που με κέρασε η θεία μου+1 που πλήρωσα+1 στο παγκάκι=6. Περάσαμε όμορφα, νομίζω ότι με συμπαθούν, μιας και έχω χιούμορ και χορεύω κιόλας έξαλα κάποιες φορές.

Ήταν ακόμη μια όμορφη μέρα παράδοσης μου στο χάος. Και το ερώτημά παραμένει. Τι πρέπει να κάνω? Να παραδοθώ μια και καλή ή να κλείσω αυτό το πορτάκι που με συνδέει με το άχρονο, ά-λογο, εκστατικό αυτό κάτι?

Advertisements

~ από legendofdarkness στο Μαρτίου 2, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: